Showing posts with label கவிதை. Show all posts
Showing posts with label கவிதை. Show all posts

Monday, 5 December 2022

அரசியல் ஆளுமை = அம்மா



ஆணாதிக்க அரசியலில்

சிகரம் தொட்டு

ஆகச் சிறந்த ஆளுமைகளும்

பெற்றிறாத வெற்றியை

தனியாளாய் பெற்று

அரசியல் அவமதிப்புகள்

தரக்குறைவு விமர்சனங்களை

வளர்ச்சிக்கு உரமாக்கி

எதிர்த்தவர்களுக்கு சிம்மமாய்

பெண்களில் ஒரு புதிராய்

.

.

நிராசை, அவமரியாதை

துரோகம், கூடா நட்பு

ஆணாதிக்க கொடுமை

இறப்புக்கு பிறகும் தொடரும் 

அரசியல் சேறு, அவதூறு என

உச்ச துயரம் கண்ட போதிலும்

ஆளுமைகளையும் கூட

தன்னை தேடி வரச் செய்த

தன்னிகரில்லா 

தமிழகத்தின் இரும்பு மனுஷி

.

.

சாதனையான சோதனை 

வாழ்க்கை நெடுகிலும்

இரும்புத் திரை மூடிய புதிர்கள்

இறப்புக்கு பின்னும் தொடரும்

விழிகளை நிறைக்கும் சோகம் 

புவியில் பிறந்தோருக்கு

அல்லவை நல்லவை என

எல்லாவற்றுக்கும் உதாரணம்

அனைத்து பெண்களுக்கும்

அரிச்சுவடி பாடம்...



#நெல்லை_ரவீந்திரன்

Saturday, 8 December 2018

நீ வருவாய் என...

கிளைகளில் இளைப்பாறி
இலைகளின் ஊடாய்
வழிந்தோடுகிறது பனித்துளி
நூலிழையாய் பிணைந்து
நெஞ்சுக்குள் குளிரை தைக்கிறது
தெருவிளக்கின் மின்னொளியில்
தோற்றுப் போகிறது மின்மினிகள்
விடியலுடன் கூடிக் கரைய
காத்திருக்கும் பின்னிரவு
இரவு பாடல்கள் தீர்ந்த பின்னும்
முணுமுணுத்துக் கிடக்கும்
சுவத்துக் கோழி சுட்டிகள்
வைகறைப் பொழுதின்
ஏகாந்தத்தில் தனித்திருக்கிறேன்
நீ வருவாய் என....

Saturday, 1 September 2018

கவனம் திருப்பும் குயிலிசை...

பாளம் பாளமாய் கிடந்த
வெடிப்புகளில் பாய்ந்த
புது வெள்ளத்தால்
பருவ பெண்ணாய்
பூத்து கிடக்கிறது கண்மாய்

உடை வேம்பு ஊடாய்
வேம்பு புளியை கடந்தலைந்த
வெயிலின் வெம்மை தணிந்து
குளுமை குளம்வலம் வருகிறது
உறுத்தாத நறுமணம் தரித்து...

பொட்டலில் காற்றுக் குடித்து
மயங்கி கிடந்த அரவங்களின்
கும்மாளம் குளக்கரையில்...
மஞ்சள் பாம்பாக நெளிகிறது
தண்ணீரில் தவறி விழுந்த
மத்தியான நேரத்து சூரியன்...

பழுத்த இலைகளை
துளி துளி கண்ணீராய்
உகுத்து நின்ற ஆலமரத்தில்
புதிதாக பரவிய பசுமை
புது பணக்காரன் போல
காற்றுடன் கலந்து
அருவியாய் சலசலக்கிறது

மனித இயற்கை பந்தயமாய்
மீன் கொக்கு சடுகுடு ஆட்டம்
சீட்டியடித்து உற்சாகமூட்டும்
குருவி, கிளிகளின் கூட்டம்
நொடியில் கவனம் திருப்பும்
தூரத்து குயிலிசை...

= நெல்லை ரவீந்திரன்


அதிகாலை சிணுங்கல்...

போதும் என்கிறது மனம்
தேகமோ இன்னும் கொஞ்சமென
பாவமாய் கெஞ்சுகிறது
போர்த்திய இருளின் சுகத்தில்
நீடிக்கிறது கதகதப்பு
இருட்டு போர்வையை விலக்கி
எட்டிப் பார்க்கும் சூரியனுக்கும்
மசமசப்பு கலந்த மயக்கம்

தாழ்வாரத்தில் சொட்டும்
மழை நீரின் மத்தள சத்தமும்
மாமர குயிலின் குழலிசையும்
உள்ளுக்குள் குறுகுறுவென
எங்கோ இழுத்து செல்கிறது
அதிகாலை மழை குளிரின்
வேணும் வேணும் என்ற
மெல்லிய சிணுங்கலில்
கலைய மறுக்கிறது உறக்கம்...

= நெல்லை ரவீந்திரன்

சிதறிப்போன எழுத்துகள்...

குதிருக்குள் குவிந்து கிடக்கும்
நெல்மணிகளாய் எழுத்துகள்...
வெல்லக்கட்டியை இழுத்துச்
செல்லும் எறும்பாக மாறி
துண்டுகளாக சேகரித்து 
வைக்கிறேன் எழுத்துகளை
கதிரின் ஊடாக பறந்து
கம்பும் சோளமுமாக
கொத்திச் செல்லும்
கிளியாக எடுத்து வந்து
உள்ளங் கையில் சேமித்து
வைக்கிறேன் எழுத்துகளை
இடையில் முடிந்திருக்கும்
சில்லறை காசுகளை
திரும்ப திரும்ப எண்ணும்
பராரியாக ஒவ்வொன்றாய்
எண்ணிப் பார்த்து
வைக்கிறேன் எழுத்துகளை
எப்படியாவது எழுத்துகளை
வார்த்தைகளாக்கி
கவிதை தோரணம்
கட்டி விடும் வேகம் எனக்குள்
எழுத்துகள் ஒன்று கூடி
வார்த்தையாகும் தருணம்
சிறுவாடாய் சேகரித்த
எழுத்துகள் எல்லாம்
சில்லறையாய் சிதறின
உன் விழி ஈர்ப்பு விசை கண்டு..


Tuesday, 2 January 2018

வழியெங்கும் பாம்பாட்டியின் குரல்

அய்யா பாருங்க... அம்மா பாருங்க
ஜோரா கை தட்டுங்க
இதுவர பாத்திருக்க மாட்டீங்க...
வளைஞ்சி நெளிஞ்சி ஆடுற
மைக்கேல் ஜாக்சன பாருங்க 
முறைச்சிகிட்டே இருக்கிற
ஜாக்சன் துரைய பாருங்க...
இப்ப மோதப் போறாங்கோ
கையில பையில இருக்கிறத
சாமியோவ் போட்டுட்டு பாருங்க
எங்கேயும் போயிடாதீங்க
ஜாக்சனும் ஜாக்சனும் மோதுறாங்க
வேடிக்கை பாருங்கோ...
பயந்தா அப்பால போங்கோ...
.
எங்கேயும் எப்போதும்
செல்லும் வழியெங்கும்
பாம்பாட்டியின் குரல்
சில நேரங்களில்
பாம்பாட்டியே கீரி அல்லது
பாம்பாக மாறுவதும் உண்டு...

Wednesday, 20 December 2017

துயிலெழுப்பும் அதிகாலை...

துயிலெழுப்பும் அதிகாலை


இதழெனும் போர்வை மூடி
இதமூட்டும் நறுமண மலரின்
மகரந்த மெத்தையில்
மயங்கி கிடக்கும் வண்டினத்தை
பறவைகள் பூபாளம் இசைக்க
பனித் துளிகள் பன்னீர் தெளித்து
துயிலெழுப்பும் 
அதிகாலைப் பொழுது...


= நெல்லை ரவீந்திரன்


குறுநகை புரிகிறாள் எழுத்து காதலி...

குறுநகை புரிகிறாள் எழுத்து காதலி...


மழைக்கால ஈசல் போல
சுற்றி சுழலுகின்றன எழுத்துகள்
ரீங்காரமிடும் ஓசையில்
ஒவ்வொன்றாய் பிடித்துப் போடுகிறேன்
நெல்லிக்கனி எண்ணும் சிறுவனாய்

சிறு சிறு சரமாக கோர்க்கிறேன்
மாலை தொடுக்க முயற்சிக்கிறேன்
எழுத்து மலர்கள் சிதறுகின்றன
ஒன்றும் வகைப்படவில்லை
ஒழுங்கற்று சிதறுகின்றன
மணல் சிற்பமாய் சிதறுகிறது
அடுக்கி கோர்த்த எழுத்தோவியம்

கவிஞனா, எழுத்தாளனா
தகவல் கூறும் கட்டியக்காரனா
குழம்பும் மனம் பார்த்து
கேலி கும்மியடிக்கின்றன 
தன்னை உதிர்த்துக் கொண்ட எழுத்துகள்

கவிப்பாதையில் செல்லும் 
எழுத்து கோர்ப்பவனை பார்த்து 
பரிகசிக்கும் எழுத்துகள் 
அதை பார்த்து தவிக்கும் 
தகவல் கட்டியக்காரனின்
கனவில் குறுநகை புரிகிறாள்
என்னுடைய எழுத்து காதலி...

= நெல்லை ரவீந்திரன்



Monday, 10 October 2016

தேவகுமாரன் வருவான்...?

ஆயிரம் ஏக்கருக்குள்
லட்சம் மக்களை
அடைத்தபோது கூட
நம்பிக்கை கண்ணி அறுபடவில்லை
நண்பர்களென நம்பியோர்
கட்டியணைத்து முதுகில்
கத்தி செருகியபோது
கண்ணியில் தொய்வு நேரிட்டது
எல்லாம் முடிந்ததென
எக்காள குரல் எழும்பியபோது
நந்திக் கடலின் சிவப்பினுள்
கண்ணியின் ஒரு இழை அறுந்தது
முள்ளி வாய்க்காலில்
முற்றுப்புள்ளியிட்ட தருணத்தில்
கண்ணியின் மற்றொரு
இழை தொடர்பும் அறுந்தது
சர்வதேசம் பார்த்து
நம்பிக்கை கண்ணிகளின்
மிச்ச இணைப்புகள்
எதிர் நோக்கி காத்திருந்தன
பேயின் சதிராட்டத்துக்கு
பிசாசு, குட்டிச்சாத்தான்களிடம்
நீதி, நியாயம் கேட்டு
நம்பிக்கை கொள்ளலாமா?
ஆனாலும், தனித்தனியாக அறுந்து விட்ட
நம்பிக்கை கண்ணிகள்
ஒவ்வொன்றும் நம்புகின்றன
இன்னும் ஒரு தேவகுமாரன்
நீதி வழங்க வருவானென.

Sunday, 21 August 2016

தேவதை மொழி..

வார்த்தைகள் இல்லா
வர்ணமற்ற பொழுதொன்றில் 
புருவத்தை சற்றே உயர்த்தி
கறுப்பு வெள்ளை விழிகளால்
வினா எழுப்பி நின்றாய்...
கண்களாலேயே
அபிநயம் பிடித்தபடி
புருவத்தை மட்டும்
சில கணம் நெளித்து
கண்ணின் மணிகளை
சுழற்றியபடி நீ எழுதிய
எழுத்தில்லா சொற்காவியங்கள்
காற்றில் நீந்தி வந்து
என்னை சேர்ந்த சமயத்தில்
கற்றுக் கொள்ள தொடங்கினேன்
தேவதை விழி மொழியை...

மனித நேயம்....

உலகெலாம் உறவென
பூச்செண்டு கரம் நீட்டிய
பூங்குன்றனாரும்
வாடிய பயிர் கண்டு
வாடிய வள்ளலாரும்
அவதரித்த மண் இது...

சமய குரோதங்கள்
சங்கறுத்து நிற்க
சாதி பேதங்களும்
சுற்றி நின்று அச்சுறுத்த
வீச்சரிவாளின் நுனியில்
பேச்சின்றி கிடக்கிறது
இன்றைய மனித நேயம்...

கடல் கடந்த தேசத்தின்
ஐந்தறிவு ஜீவனுக்கும்
கண் காணா ஊரில்
துடிக்கும் உயிருக்கும்
கண்ணீர் வடிக்கும்
இதயங்களில் இருந்து
கண்ணெதிரில் நசுங்கும்
மனித நேயத்துக்காக
துளியும் ஈரமில்லை....

இனி ஒரு விதி செய்வோம்
நம் வீதிகளில் இருந்தே
மனித நேய சாலையை
செப்பனிடுவோம்...

தொடங்கும் இப்பணியால்
நாளைய நம் உலகில்
மனித நேயம் பூச்செடி
மலர்ந்து மணம் வீசட்டும்...
சாதி சமய மாச்சரியங்கள்
அதற்கு எருவாகட்டும்...

நவீன மனு நீதி

ஆராய்ச்சி மணி ஒலிக்க
யாரங்கே என விளித்தான்
நவீன மனு நீதி
சேதியுடன் வந்தனர்
சேனையின் வீரர்கள்
கண்ணீருடன் நிற்கிறது
அபலை பசு ஒன்று
இளவரசர் தேரில் சிக்கி
சிதைந்து போனதாம்,
அந்த பசுவின் கன்று...
யோசித்தான் மனு நீதி,
பின்னர், அழைத்தான்...
லகுட பாண்டிகளுள்
ஒரு அப்பாவி
லகுட பாண்டியை
பசுங் கன்றின்
உயிர் கொலைக்கு
காலையில் விசாரணை
தப்பாமல் ஆஜராகுமாறு
ஆணையிட்டான்
வீட்டுக்கு மானியம்
குழந்தைகளுக்கு சொத்து
மனைவிக்கு அரண்மனை பணி
அடுக்கடுக்காக வழங்கினான்
நவீன மனு நீதி
விசாரணை மண்டபம்...
தேருக்கு முன் சென்றது
பசுவின் குற்றமாக கருதி ...
தேரோட்டிக்கு விதித்தனர்
ஆயுள் தண்டனை
புகார் இந்திர விழாவில்
கருணையின் பேரில்
தேரோட்டியை விடுவிக்கலாம்
மனு நீதியும், மகனும்
மனதினுள் யோசித்தனர்
நீதியை யாசித்த பசுவின்
கண்ணீர் உறைந்தது
பசுவும் கல்லாய் சமைந்தது
நவீன மனு நீதி சோழன்
மகிழ்கிறான், மகனுடன்...

Friday, 21 August 2015

புத்தபிரான்



 
நீண்டு வளர்ந்த காதுகள்
பாம்படம் அணிந்து அழகு பார்க்க
காது வளர்க்கும் கபடமற்ற
கிராமத்து மூதாட்டிகளை நினைவூட்டும்

உதடுகளில் கோடாய் விரியும்
மென்மையான சிரிப்பு
வெட்கத்தை வதனத்தில் தாங்கி
பூரித்து நிற்கும் பக்கத்து வீட்டு
அக்காளை நினைவூட்டும்

உயர்ந்து நிற்கும் குடுமியும்
தியானத்தில் ஆழ்ந்திருக்கும்
சாந்தமான முகமும்
ஊர் கோயிலில் இருக்கும்
ஜடாமுடீசுவரரை நினைவூட்டும்

நிலம் நோக்கி மூடிக் கிடக்கும்
கண்களை காணும்போதெல்லாம்
ஏரி, கண்மாயில் ஒற்றையாய்
தவமிருக்கும் கொக்குகளே
கண்முன்னே வந்து செல்லும்

பள்ளிக் கூட பருவத்தில்
இப்படித்தான் மனதினுள்
புதைந்து கிடந்தது
புத்தபிரானின் உருவம்...

= வை.ரவீந்திரன் 

Friday, 14 August 2015

விடியல் பொழுதில்...






இளங்காற்று கையணைக்க
இளஞ்சூரியன் கதகதப்பு ஊட்ட
மேகப்பஞ்சு எடுத்து மனம் வருடுகிறது
ஒரு நாளின் அதிகாலை விடியல் பொழுதில்...

தவழ்ந்து அன்னநடை பயின்று
உலக வாழ்வை உணர்ந்து
தனக்கெனதொரு பரம்பரையை
ஈன்று செல்லும் மனித இனம்
இளந்தளிர் கைகள் அசைத்து
இளம் புன்னகை வீசி
பிஞ்சுக் கால்களால் நெஞ்சம் உதைக்கிறது
வாழ்க்கையின் விடியல் பொழுதில்...

துளிர் விட்டு தளிராக வளர்ந்து
மொட்டவிழ்ந்து மலராய் மலர்ந்து
உலகுக்கு உபயோகமாய் கனிகளை
சுரந்து செல்லும் தாவர இனம்
மண்ணை மெல்ல கிழித்து
விண்ணை தலை குனிந்து நோக்கி
இளம் குருத்து முகிழ முளை விடுகிறது
தனக்கானதொரு நல்ல விடியல் பொழுதில்...

ஜனனம் தொடங்கி மரணம் வரை
உலக உயிரினங்களின் வாழ்க்கை ஒன்றே...!
விடியல் மட்டும் விதிவிலக்காகி விடுமா...?


= வை.ரவீந்திரன்

Friday, 31 July 2015

உரு பெற்று அலையும் தனிமை

பூட்டிய அறைக்குள்
தனிமை உரு பெற்று
பராரியாய் அலைகிறது

புகையாய் அலையும் நினைவுக்கு
வெளிச்சம் காட்டியபடி
ஊரடங்கும் நடுச்சாமத்தில்
என் கரம் பற்றி அழைக்கிறது


மெய்யை விழுங்கிய இருட்டுக்கு
செரிமானம் ஆகாமல்
பொய்யை துப்பலாம்
அந்த பொய்யே மெய்யென
வீதியுலா போகலாம்

உண்மையின் குரல்வளையை
பொய்மை நெறிக்கலாம்
அடிமைகளின் விம்மல் ஒலி
அடங்கி போகலாம்

ஊமைகளின் மனக்காயங்களை
காலம் ஒருநாள் மாற்றும்
பேருண்மை என்ற பேரொளியில்
ஒருநாள் மெய் வெளிப்பட்டே தீரும்

= வை.ரவீந்திரன் 

Sunday, 10 May 2015

எக்காளமிடுகிறது இயற்கை...


 
திட்டமிட்டு சேர்த்த
தங்கம், வெள்ளி
எல்லை தகராறுடன்
எழுப்பிய வீடு - அனைத்தும்
கணப்பொழுதில் வீழ்ந்தன
புழுதிப்படலம் சூழ
மண்ணில்

பாசம் ஊட்டிய அன்னை
அறிவு வளர்த்த தந்தை
பரிவு காட்டிய உறவுகள்
ஓருயிராய் இணைந்த மனைவி
வாழ்வை அர்த்தமாக்கிய மழலை
எவருமில்லை ஒரு நொடியில்
கதறி அழவும் ஆளில்லை

பணம், செல்வாக்கு, அதிகாரம்
அனைத்தும் போலி என உணரும்
வலிமிகு அந்த தருணத்தில்
கண்ணீரும் இழப்பீடும்
மீட்டுத் தரப்போவதில்லை
இழந்து விட்ட
எந்த ஒன்றையும்...

உடலா, உயிரா,
சொத்தா, சொந்தமா
மிதந்து கொண்டிருக்கும்
புழுதிச் சாம்பலில்
பிரித்தறிய முடியாவண்ணம்
புதைந்து விட்டன அனைத்தும்
ரிக்டர் கூறிய நடுக்கத்தினால்...

எல்லாம் வென்ற மமதையில்
நிற்கும் மனிதனை வென்று
எக்காளமிடுகிறது இயற்கை...
காதறுந்த ஊசியும்
கடைவழி வருமோ...?
காலம் வென்ற இவ்வுண்மையை
முற்றாய் உணர்ந்தார் யாரோ?

= வை.ரவீந்திரன் 


Monday, 20 April 2015

ரகசிய பெட்டகங்கள்



 
 நீங்காத நறுமணங்கள்
நிறைந்த நந்தவனம்
இந்த உலகம்
ஓட்டை பானையில்
ஒழுகும் நீர் போன்ற
ஆயுள் கொண்ட மனிதன்
பாதம் பதிந்த பகுதிகளில் மட்டும்
பெயர்களின் வாசம்


காலம் நம் கரம் பற்றி
இழுத்து செல்லும் வழியில்
கரடு முரடான மலைகளும்
வளைந்த முகடுகளும்
வருத்தங்களை தரலாம்
வருத்தம் நீங்கி தடைகளை கடந்தால்
குளிர்தரும் நீரோடைகளும்
நறுமண சோலைகளும் வரவேற்கலாம்


ரகசியங்களின் குவியல்
ஆழ்கடலுக்கு மட்டுமேயானதல்ல
உயிர்தாங்கி உலவும்
உடல்கள் ஒவ்வொன்றும்
உடல்களை தாங்கும்
பூமியின் ஒவ்வொரு அங்குலமும்
சாவி இல்லா ரகசிய பெட்டகங்களே


= வை.ரவீந்திரன் 

Thursday, 16 April 2015

திரு அணங்கையர்





அரி அரன் அரவான்
அடுக்கடுக்காய் கடவுள்
நாமங்களைக் கூறினாலும்
கடவுளுக்கே தாலி கட்டியபோதும்
சமூகத்தின் ஜனத் திரளுக்குள்
தொலைந்து விட்ட மனித இனம்.


குரோமாசோம்களின்
குளறுபடியான குறும்பில்
குழந்தையாய் விளைந்த
மலர முடியாத அரும்புகள்
வண்டுகள் நாடா மலர்கள்

ஒரு பாதி ஆணாய்
ஒரு பாதி பெண்ணாய்
அர்த்தநாரீஸ்வரராய் இருந்தும்
அங்கீகாரத்துக்காக போராடும்
அங்கீகாரமற்ற ஆண் தேவதைகள்...?

இயற்கையின் முரண்பாட்டால்
விளைந்த மூன்றாம் பாலினம்
மனித(?) சமுதாயத்தின் தவறால்
தவறே இழைக்காமல்
தண்டனை அனுபவிக்கும் சிற்றினம்

சீழ்க்கை ஒலிகளும்
சகிக்க முடியா கேலிகளும்
புல்லினமாக கூட மதிக்க முன் வரா
சமூகத்தின் கழுகுப் பார்வைக்குள்
பாதுகாப்பை தேடும் பறவைக் குஞ்சுகள்

(ஏப்ரல் = 15  திருநங்கையர் தினம்)

= வை.ரவீந்திரன் 

Thursday, 9 April 2015

கூலித் தொழிலாளியின் கையறு நிலை









உன் இருட்டு தொழிலுக்குள்
எங்களை இழுத்துச் செல்கிறாய்...!
எங்கள் வறுமை நெருப்பின் மீது
கரன்சி நோட்டுகளை வீசிறி
மயக்கம் ஏற்படுத்துகிறாய்...!

வனத்தின் மூச்சு திணறும் வரை...
எங்களையும் சேர்த்து இழுக்கிறது
உனது அடங்கா பண வெறி...!
உன் பசிக்கு எங்களை தின்னுகிறாய்!
எங்களை முன்னிறுத்தி நடக்கிறது உனது ஆட்டம்

கரன்சி, காக்கி, கடத்தல், கவர்மென்ட்
வலிமையான ஆரவாரங்களுக்குள்
எங்களின் அவலக்குரல் அமுங்கி விட்டது...
சத்தமின்றி வனத்தில் தொடங்கிய பயணம்
பேரொலியோடு புறப்பட்ட புல்லட்டுகளின்
சத்தத்தில் சத்தமின்றி அடங்கி விட்டது...
மரக்கட்டைகளுடன் எங்கள் உடல் கட்டைகள்

எங்களின் மிச்ச சொச்சங்களை
கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் அழித்துவிட்டு
மீண்டும் தேடுகிறாய் எங்களைப் போல
மற்றொரு எங்களை...
பணமே பிரதானமாகிவிட்ட மண்ணில்
இந்த இரவு மட்டுமல்ல
நாளைய விடியலும் கூட
உனக்காக மட்டுமே...!



 = வை.ரவீந்திரன்.

Tuesday, 17 February 2015

காதலி விடு தூது

கண்ணுள்ளே இருக்கிறாய் நீ
சிறிய உரு கொண்டு - ஆதலின்
இமைப்பதை மறந்தேன்...!

தீட்டினால் துன்புறுவாய் என
மையிடலை துறந்தேன்...!
நெஞ்சுள்ளே உன் நினைவு
நிறைந்து கிடப்பதால்
சூடான உணவு உண்ணேன்...!
 

அயலரறியா என் காமம்
தெருவெல்லாம் திரிகிறது
மயக்கம் கொண்டு...!
நான் பட்ட பாட்டை
தான் படாத பேதையர்
என் நிலை கண்டு நகைப்பா்...!
 

ஆயினும்
வள்ளுவன் வெட்டிய
இன்பப்பால் கடல் நோக்கி
தூது விடுகிறேன்
என் உயிர் காதலை...


= வை.ரவீந்திரன்