உரு பெற்று அலையும் தனிமை

பூட்டிய அறைக்குள்
தனிமை உரு பெற்று
பராரியாய் அலைகிறது

புகையாய் அலையும் நினைவுக்கு
வெளிச்சம் காட்டியபடி
ஊரடங்கும் நடுச்சாமத்தில்
என் கரம் பற்றி அழைக்கிறது

மெய்யை விழுங்கிய இருட்டுக்கு
செரிமானம் ஆகாமல்
பொய்யை துப்பலாம்
அந்த பொய்யே மெய்யென
வீதியுலா போகலாம்

உண்மையின் குரல்வளையை
பொய்மை நெறிக்கலாம்
அடிமைகளின் விம்மல் ஒலி
அடங்கி போகலாம்

ஊமைகளின் மனக்காயங்களை
காலம் ஒருநாள் மாற்றும்
பேருண்மை என்ற பேரொளியில்
ஒருநாள் மெய் வெளிப்பட்டே தீரும்

= வை.ரவீந்திரன் 

அருவி ஒரு ஆச்சரியம்...

அருவி ஒரு ஆச்சரியம்...

பார்த்த மாத்திரத்திலேயே முகத்தில் மெலிதான புன்னகையையாவது வரவழைக்கும் சூட்சுமம் அருவிக்கு உண்டு. அருவி என்றதும் முதலில் குற்றாலம் நினைவுக்கு வருவதை தவிர்க்க முடிவதில்லை.

முன்பெல்லாம் வாடை காற்றின் குளிர்ச்சியை வைத்தே குற்றாலத்தில் சாரல் சீஸன் ஆரம்பித்து விட்டதை சுற்றியுள்ள ஊர்களில் கண்டு பிடித்து விடுவார்கள். கூடவே விசிறி வரும் சாரல் மழை தூறலின் புண்ணியத்தில் அருவியில் குளிக்கும் ஆசை துளிர் விட தொடங்கி விடும். 30 கி.மீ. தொலைவில் உள்ள எங்கள் ஊரிலும் அப்படித்தான்.

பள்ளிப் பருவத்தின்போது ஆண்டுக்கு ஒருமுறை ஏதாவது ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை (பீடி சுற்றும் தொழிலாளர்களுக்கு சனிக்கிழமை வாரச் சம்பளம் வழங்குவார்கள்) குடும்பத்துடன் அருவியில் குளிக்கச் செல்வது வழக்கம். தென்காசி பேருந்து நிலையத்தை அடைந்ததுமே மனதில் உற்சாகம் கொப்புளிக்க தொடங்கி விடும்.

மெலிதான ஊசி போன்ற சாரல் மழையின் தூறல், பேருந்து நிலையத்தின் மெல்லிய ஈரப்படலம், குளிர்ந்த காற்று என தென்காசியிலேயே குற்றால சீஸன் வரவேற்க தொடங்கி விடும். கோடை முடிந்த உடனேயே ஜூன் மாதம் தொடங்கி ஜூலை, ஆகஸ்ட் வரை கூட சீஸன் நீடிக்கும்.

குற்றாலம், ஐந்தருவி. அதன்பிறகு சிற்றருவி அல்லது பழைய குற்றாலம் என கண்டிப்பாக 3 அருவிகளில் குளித்து விடுவோம். வீட்டில் அம்மா தயாரித்து எடுத்து வரும் இட்லி, கெட்டியான தேங்காய் சட்னி கூடவே சேமியா பாயசம் என குற்றாலம் சென்று வருவதே ஜாலி டிரிப்.

ஒரு சில சமயங்களில் சாரல் மழை இல்லாமல் மேகமூட்டமாக மப்பும் மந்தாரமுமாக வானம் காணப்படும். அந்த சமயங்களில் ஒட்டு மொத்த குற்றாலத்துக்கும் ஏசி வசதி செய்யப்பட்டது போல இருக்கும். தென்காசி பேருந்து நிலையம், குற்றாலம் பேருந்து நிலையம், ஐந்தருவி என அனைத்து இடங்களிலும் எந்நேரமும் பேருந்துகளும் தயாராக இருக்கும். கூடவே, வெளியூர்களில் இருந்து வேன், கார்களில் வரும் பயணிகள் கூட்டமும்.

அருவிக்கரை, பேருந்து நிலைய பூங்கா, ஐந்தருவி, குற்றாலநாதர் கோயில், கடை வீதி என எங்கு சென்றாலும் மனித தலைகளே தென்படும். அரைக்கால் சட்டை அணிந்து மேலுக்கு சீஸன் துண்டு போர்த்தியபடி உலவுவதே தனி அனுபவம்.

1995ல் ஊரில் இருந்து புறப்பட்டு வந்த பிறகு ஆண்டுதோறும் சீஸன் சமயத்தில் குற்றாலம் செல்வது எட்டாக்கனியாகி விட்டது. இந்த ஆண்டில் சந்தர்ப்பம் வாய்த்ததால் பழைய நினைவுகளை அசைபோட்டபடியே ஜூலை முதல் வாரம் குற்றாலம் புறப்பட்டுச் சென்றேன். கூடவே எனது மூத்த மகன் திலீபன்.
தென்காசி பேருந்து நிலையத்தில் (இப்போது அது பழைய பேருந்து நிலையம்) இறங்கியதுமே சுள்ளென முகத்தில் அறைந்த வெயில் தான் எங்களை வரவேற்றது.

குற்றாலம் செல்ல பேருந்து தேடினால் ஒரேயொரு மினி பேருந்து மட்டும் நின்றது. அதில் ஏறி குற்றாலம் சென்றால் பேருந்து நிலைய வாசலிலேயே இறக்கி விட்டு சென்றார்கள். பேருந்து நிலையத்தினுள் எட்டிப் பார்த்தால் பேருந்துகள் எதுவுமில்லை. ஐந்தாறு வேன்கள் நின்றிருந்தன. வேன் நிறுத்தமாக மாறி விட்டது. பேருந்து நிலைய பூங்காவும் ஆள் அரவமின்றி வெறிச்சோடி கிடந்தது.

20 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சீஸன் சமயத்தில் இருந்த குற்றாலமாக தெரியவில்லை. அருவியிலாவது தண்ணீர் விழுமா என மனதில் எழுந்த சந்தேகத்துடனேயே சென்றோம். பேரூராட்சியின் சுற்றுலா பயணியர் விடுதியை கடந்ததுமே மெல்லிய இரைச்சலை முன் அனுப்பி வரவேற்கும் பேரருவியின் உபசரிப்பு இல்லை. அருவிக்கு வயதாகி விட்டதா...? இல்லை எனக்கா...? குழப்பத்துடனே அருவிக் கரை அருகே சென்றபோது மெலிதாக இரைச்சலை கேட்க முடிந்தது.

அருவியின் நடுப்பகுதியில் மட்டும் தண்ணீர் விழுந்து கொண்டு இருந்தது. அருவிக் கரையின் இரு மருங்கிலும் படர்ந்து விரிந்து விழும் குற்றால அருவி மிஸ்ஸிங். பேரிரைச்சலுடன் வீழும் கம்பீரத்தை பார்க்க முடியவில்லை. நடுங்கும் குளிரில் வெடவெடக்கும் உடலுடன் சிரித்தபடி குளிக்கும் முகங்களையும் காண முடியவில்லை. சுற்றுப்பகுதியில் உள்ள ஏதோ ஒரு கோயிலுக்கு குடங்களில் புனித நீர் சேகரித்துச் செல்லும் ஒரு கும்பல் மட்டும் நின்றிருந்தது. கூடவே, சிறிய அளவில் சுற்றுலா பயணிகள் கூட்டம்.

குறைவான அளவில் கூட்டம் இருந்ததால் நிறைவாகவே எங்களால் அருவியில் குளிக்க முடிந்தது. ஆனால், 20 ஆண்டுக்கு முந்தைய பழைய உற்சாகம் மருந்துக்கும் இல்லை...

பயணம்... அருவி குளியல்... கடைவீதி.. இத்யாதி.. என இதே நிலைமை தான் ஐந்தருவியிலும்....

இரண்டு அருவியிலும் ஒரு ஒற்றுமையை என்னால் உணர முடிந்தது. அருவி நீரின் ஆவேசமான வீச்சை விட மதுவின் வீச்சம் அதிகமாக இருந்தது....!

= வை.ரவீந்திரன் 

இந்திய ஜனநாயகத்தின் கறுப்பு தினம்

இன்றைக்கு 40 ஆண்டுகளுக்கு முன்.... இதே நாளில்... 1975 ஜூன் 25... சுதந்திர இந்திய ஜனநாயகத்தின் கறுப்பு தினம்.

அன்றைய தினம் தான் தனது தேர்தல் வெற்றிக்கு எதிராக உயர் நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது என்ற ஒரே காரணத்துக்காக இந்திய அரசியலமைப்பு சட்டத்தின் 352 வது பிரிவை அமல் படுத்தி நாடு முழுவதும் நெருக்கடி நிலைமையை அறிவித்தார், இந்திரா காந்தி. அவருடைய கருத்தை ஏற்று எமர்ஜென்சி எனப்படும் நெருக்கடி நிலை உத்தரவை பிறப்பித்தவர் அப்போதைய ஜனாதிபதி பக்ருதீன் அலி முகமது.

அதற்கு முன் 1962ம் ஆண்டு சீனாவுடன் யுத்தம் நடந்தபோதும், 1971ம் ஆண்டு பாகிஸ்தானுடன் யுத்தம் நடந்தபோதும் இரண்டு முறை நெருக்கடி நிலைமை இந்தியாவில் அமல் படுத்தப்பட்டு இருந்தது. ஆனால், 1975 நிலைமை முற்றிலும் வேறானது.

பல ஆண்டுகளாக அதிகாரத்தில் தொடர்ந்து நீடித்து வந்த ஒரு தனி நபரால்... பாகிஸ்தான் போரில் கிடைத்த வெற்றி மற்றும் வங்காளதேசம் பிரிவினையால் இரும்பு பெண்மணியாக பார்க்கப்பட்ட இந்திரா காந்தியால்... உயர் நீதிமன்றம் அளித்த தீர்ப்பை ஜீரணிக்க முடியவில்லை. தெய்வத்துக்கு மனிதன் தண்டனை தருவதா...? என்ற எண்ணம்...!

இந்திராவுக்கு பின்னணியில் இருந்தவர்கள், அவரது இளைய மகன் சஞ்சய் காந்தி, அவரது தனி உதவியாளர் ஆர்.கே.தவான், அப்போதைய மேற்கு வங்காள முதல் மந்திரி சித்தார்த்த சங்கர் ரே. இவர்களுடன் அப்போதைய ஜனாதிபதி பக்ருதீன் அலி முகமது.

இந்த நால்வர் அணியின் ஆலோசனையால் விளைந்த நெருக்கடி நிலையால் ஒரே நாள் இரவில் தேசிய அளவில் ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயண் (ஜேபி), மொரார்ஜி தேசாய், வாஜ்பாயி, அத்வானி ஆகியோர் ஒட்டு மொத்தமாக கைது செய்யப்பட்டனர். அதன்பிறகும் ஆச்சார்யா கிருபளாணி, சரண் சிங் என இந்திராவை எதிர்த்த தலைவர்கள் ஒவ்வொருவரும் வரிசையாக கைதாகினர்.

தலைவர்கள் எப்படி கைது செய்யப்பட்டனர் என்பதற்கு அன்றைய இளம் தலைவர்களில் ஒருவரான ஜார்ஜ் பெர்ணாண்டஸ் (பின்னாளில் கார்கில் யுத்தத்தின் போது வாஜ்பாயி ஆட்சியில் ராணுவ மந்திரியாக இருந்தவர்) இரும்புச் சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்டு கைது செய்யப்பட்ட படமே சாட்சி.
அரசியல் கட்சித் தலைவர்கள், தொண்டர்கள், அரசை எதிர்க்கும் மக்கள் என எதிர்ப்படுவோரை கைது செய்ய உள்நாட்டு பாதுகாப்பு சட்டம் (மிசா) பயன் படுத்தப்பட்டது.

மாநில அளவிலும் கொடுமைகள் அரங்கேறின. இன்றைய திமுக பொருளாளர் மு.க.ஸ்டாலின் மற்றும் திமுக முக்கிய பிரமுகர்களும் சிறைச்சாலையில் ‘மிசா’ கொடுமைகளுக்கு ஆளானவர்களே. தமிழகத்தில் ‘மிசா’ கொடுமையை முழுமையாக அனுபவித்த கட்சி திமுக மட்டும் தான்.

அதே நேரத்தில், இந்திரா காந்தியுடன் கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டு தமிழகத்தில் ஸ்தாபன காங்கிரஸ் என தனியாக கட்சி நடத்தி வந்த பெருந்தலைவர் காமராஜரும் மனம் நொந்து இருந்தார். 1975 அக்டோபர் 2ம் தேதி காந்தி பிறந்த நாளில் எமர்ஜென்சி முடிவுக்கு வரும் என எதிர்பார்த்து இருந்த அவரது காதுக்கு ஆச்சார்யா கிருபளானி கைதான செய்தி தான் எட்டியது. அந்த அதிர்ச்சியிலேயே காமராஜர் உயிர் துறந்தார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

அரசில் எந்த பதவியிலும் இல்லாத சஞ்சய் காந்தியே நெருக்கடி நிலை காலத்தல் அதிகார மையமாக இருந்தார் என்றால் அந்த நிலைமையை ஒருவாறு யூகித்துக் கொள்ளலாம். நெருக்கடி நிலை பிறப்பிக்கக்கட்ட அடுத்த நிமிடமே நாட்டில் உள்ள முக்கியமான பத்திரிகை அலுவலகங்களுக்கு மின்சார சப்ளை துண்டிக்கப்பட்டது. கருத்து சுதந்திரம் மற்றும் சாதாரண குடிமகனுக்கு அரசியலமைப்பு சட்டம் அளித்துள்ள ஆறு அடிப்படை உரிமைகள் பறிக்கப்பட்டன.

பத்திரிகைகளுக்கும் கடுமையான கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்பட்டன. அதிகாரிகளின் தணிக்கைக்கு பிறகே பத்திரிகைகள் வெளியாக முடியும். அரசுக்கு எதிரான சர்ச்சையான செய்திகள் இருந்தால் அதை நீக்கி விட்டு வேறு செய்தியை சேர்க்க வேண்டும். துக்ளக், இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் போன்ற பத்திரிகைகள் அதற்கு உடன் படாமல் அந்த செய்திகள் இருந்த இடத்தை மட்டும் வெற்றிடமாகவே வைத்து பத்திரிகைகளை வெளியிட்டன.

1975 ஜூன் முதல் ஆறு மாதங்களுக்கு ஒரு முறை என்ற வீதத்தில் நெருக்கடி நிலை நீடிக்கப்பட்டு 19 மாதங்கள் வரை நீடித்தது. இந்த கால கட்டத்தில் காரணம் எதுவும் கூறப்படாமலேயே ஒன்றரை லட்சம் பேர் (சர்வதேச கணக்குப்படி) கைது செய்யப்பட்டனர். ஜுமா மசூதி அருகே குடிசைகளில் வசித்த இரண்டரை லட்சம் முஸ்லிம்கள் துரத்தப்பட்டனர். நாடு முழுவதும் 2 கோடி ஆண்களுக்கு கட்டாய குடும்பக் கட்டுப்பாடு செய்யப்பட்டது.

ஹிட்லர், முசோலினி, இடி அமீன் போன்றவர்களை நினைவூட்டிய ‘மிசா’ கொடுமைகள் அரங்கேறி 40 ஆண்டுகள் முடிந்து விட்டன. கறுப்பு நாட்களாக கடந்து போன அந்த 19 மாதங்களும் இந்திய ஜனநாயகத்தில் எப்படி ஒரு கசப்பான வரலாறோ? அதுபோலவே, இதுபோன்ற காட்டு தர்பாரை நடத்தியதற்காக காங்கிரஸ் கட்சியோ நேரு குடும்பத்தினரோ இதுவரை குறைந்தபட்சம் நாட்டு மக்களிடம் வருத்தம் கூட தெரிவிக்கவில்லை என்பதும் வரலாறு.

= வை.ரவீந்திரன் 

ஒரு நாயகன் உதயமாகிறார்....

 உலகின் மிகப்பெரிய ஜனநாயக நாடு என்று இந்தியாவை பெருமையாக கூறினாலும் இந்திய மக்களின் மனநிலையானது இன்னமும் மன்னராட்சி காலத்தில் இருந்து விடுபடவில்லை என்பதே உண்மை. அது, தனி நபர் ஆராதனை. தமிழகம், பீகார், உத்தரபிரதேசம், ஆந்திரா, மகராஷ்டிரா, ஒரிசா, பஞ்சாப், காஷ்மீர், மேற்கு வங்காளம் இப்படி ஒவ்வொரு மாநிலமும் இதற்கு விதிவிலக்கு அல்ல. அரசியல் கட்சி தலைவர் என்னும் தனி நபரை சார்ந்தே தேர்தலில் மக்கள் வாக்களித்து வருகின்றனர்.

தேசிய அளவிலும் இதுவே பிரதிபலிக்கிறது. அதனாலேயே, நேரு, இந்திரா, ராஜீவ், சோனியா, ராகுல், பிரியங்கா என மிக சாதுர்யமாக நாடறிந்த குடும்பத்தை காங்கிரஸ் கட்சியினர் காலம் காலமாக முன்னிறுத்தி வருகின்றனர். தலைவரை மட்டுமே பார்த்து மக்கள் வாக்களிக்கின்றனர் என்ற சூட்சும வித்தையை அறியாததால் காங்கிரஸ் தாண்டி வேறு கட்சிகள் மத்திய ஆட்சியில் நிலைக்க முடிவதில்லை. காங்கிரஸ் கட்சி மீது மக்களின் வெறுப்பு அதிகமாகும்போது வேறு தலைவர் யாரும் கிடைக்காமல் பல கட்சிகள் இணைந்த ஒரு அரசை அரியணையில் மக்கள் அமர்த்தினால் எண்ணற்ற பிரதமர்கள் உருவாகி விடுகின்றனர்.

மொரார்ஜி மற்றும் சரண்சிங் (1978-80) தொடங்கி வி.பி.சிங் மற்றும் சந்திரசேகர் (1989-91) என தொடர்ந்து குஜ்ரால் மற்றும் தேவகவுடா (1996-98) வரை அதுதான் நிகழ்ந்தது. அதை பார்த்து வெறுத்துப்போன மக்கள் வேறு வழியின்றி காங்கிரஸையே அரியணையில் அமர்த்தும் நிலைக்கு தள்ளப்படுகின்றனர். வேறு கட்சிகளால் ஆட்சியில் நிலைக்க முடிவதில்லை என்பதே இதுவரை நீடிக்கும் உண்மை.

அதில், வாஜ்பாய் விதிவிலக்கு. பா.ஜனதா கட்சியில் அசைக்க முடியாத தலைவராக அவர் இருந்ததாலேயே அவரால் 7 ஆண்டு காலம் தொடர்ந்து ஆட்சி செய்ய முடிந்தது. இந்த கணக்கீடுகளை மிகச் சரியாக உள்வாங்கி இருக்கிறார், நரேந்திர மோடி. தேசிய அரசியலுக்கு அடியெடுத்து வைத்ததில் இருந்து அவரது நடவடிக்கைகளும் இதையே உணர்த்துகின்றன. 272+ என்ற கோஷத்தை முன்வைத்து கடந்த பாராளுமன்ற தேர்தலில் களமிறங்கினார். பின்னர்,உத்தரபிரதேசம், பீகார் போன்ற பா.ஜனதாவுக்கு முக்கியத்துவம் இல்லாத மாநிலங்களில் கூட 90 சதவீதம் வரை பாஜக வெற்றி பெற்றதில் இருந்து தேசிய அரசியலில் தனது நிரந்தர கணக்கை தொடங்கி விட்டார்.

பா,ஜனதா தலைவர் பதவிக்கு தனது நம்பிக்கைக்குரிய தளபதி அமித் ஷாவை கொண்டு வந்தார். பிரதமராக பதவி ஏற்றபோது அத்வானி, முரளி மனோகர் ஜோஷி போன்ற வாஜ்பாய் காலத்து சீனியர்களை மத்திய மந்திரி சபையில் இருந்து ஓரங்கட்டினார். ஜெட்லி, சுஷ்மா, ராஜ்நாத் சிங் போன்ற சிலரை வேறு வழியின்றி மந்திரி சபையில் சேர்த்துக் கொண்டாலும் வேறு வகையில் அவர்களை கட்டம் கட்டும் நடவடிக்கை அமோகமாக தொடங்கி விட்டது.

அத்வானியின் தீவிர ஆதரவாளர்களில் ஒருவரும் கட்சியின் மூத்த தலைவர்களில் ஒருவரும் முன்னாள் டெல்லி முதல்வருமான சுஷ்மா மீது லலித் மோடி விவகாரம் பூதாகரமாக திருப்பி விடப்பட்டுள்ளது. அதே லலித் மோடியின் சமீபத்திய அறிக்கை ஏவுகணையோ ஜெட்லி மீது திரும்பி இருக்கிறது. இப்படி சீனியர் தலைகளை குறி வைத்து அம்பு விடும் அரசியல் சர்ச்சையில் மோடி மவுனம் சாதித்து வருகிறார். மேல்சபை எம்பியாக இருக்கும் அருண் ஜெட்லி, விரைவில் ஏதாவது ஒரு மாநிலத்தில் இருந்து வென்றால் மட்டுமே மந்திரி பதவியில் தொடர முடியும் என்பதும் கவனிக்கத்தக்கது.

கட்சிக்குள் தன்னை விட சீனியராக உள்ள ஒவ்வொருவரையும் ஏதேனும் ஒரு வகையில் மட்டம் தட்டி அமுக்கி வைக்கும் பணி ஜரூராக நடைபெறுகிறது. அதே நேரத்தில், பா.ஜனதாவின் ஆதார சக்தியான ஆர்எஸ்எஸ் போன்ற இந்துத்துவா தலைவர்களிடம் இது போன்று செயல்படாமல் அவர்களை பக்குவமாக கையாள்கிறார். இதை உணர்ந்ததாலேயே, ஜனாதிபதி பதவி கனவில் இருந்து வரும் அத்வானி கடும்  அதிர்ச்சியில் ஆழ்ந்திருக்கிறார்.

ஜனாதிபதி பதவிக்கு கலாம் வருவதை விரும்பாமல் பிரதீபா என்ற தன்னுடைய தீவிரமான விசுவாசியை சோனியா எப்படி கொண்டு வந்தாரோ அதேபோல மோடியும் செய்வார் என அத்வானி கருதியதாலேயே ‘அவசர நிலை காலம்’, ‘நெருக்கடி நிலை’ என ஏதேதோ கூறி விட்டு கடைசியில் வடிவேலு பாணியில் ‘நான் என்னை சொன்னேன்’ என்று கூறுகிறார். சுருங்க கூறினால் காங்கிரஸ் என்றால் நேரு குடும்பம் நினைவுக்கு வருவது போல பாஜக என்றால் மோடி என்ற நினைவு வர வேண்டும் என்பது மோடியின் இந்த காய் நகர்த்தல்களுக்கு அர்த்தம்.

இது ஒருபுறம் இருக்க ஆட்சி நிர்வாகத்திலும் இதுவரை எந்த குற்றச்சாட்டுகளையும் மோடி மீது சுமத்த முடியவில்லை. செல்பி எடுக்கிறார், வெளிநாடு செல்கிறார் என்பதைத் தாண்டி வேறு எதையும் கூற முடிவதில்லை. நிலம் கையகப்படுத்தும் சட்டம் போன்ற சில சறுக்கல்களை கூட எதிர்க்கட்சிகளால் பெரிய அளவுக்கு பிரச்சினையாக்க முடியவில்லை. காங்கிரஸ் கட்சியின் தேசிய தலைவர் ராகுல் காந்தியோ மாநகராட்சி கவுன்சிலர் போல டெல்லி துப்புரவு தொழிலாளர்களுடன் சேர்ந்து போராட்டம் நடத்துகிறார்.

இடதுசாரிகளோ மேற்கு வங்காளம், கேரளா, திரிபுரா என மாநில அளவில் முடங்கி விட்டனர். கேரளத்தில் பாஜக வளர்ந்து விடுமோ என்ற கவலை அவர்களுக்கு. அவ்வப்போது, 3வது அணி என்ற பெயரில் கோடைகால மேகம் போல திரண்டு வந்து காங்கிரஸ் கட்சி மனம் குளிரும் வகையில் மழையாக பொழிந்து விட்டு கலைந்து செல்லும் மாநில கட்சிகளும் இன்னும் மாறவில்லை. அவற்றின் தலைவர்களும் தங்களை மாற்றிக் கொள்ளும் முயற்சியில் கூட ஈடுபடவில்லை. முலாயம், லாலு, நிதீஷ் உள்ளிட்ட ஜனதா பிராண்ட் தலைவர்களின் சமீபத்திய ‘ஜனதா பரிவார்’ முயற்சியே மிகச் சிறந்த உதாரணம்.

இப்படி கட்சி, ஆட்சி, அரசியல் என அனைத்திலும் எதிர்ப்பே இல்லாமல் தான் நினைத்தபடியே ராஜபாட்டையில் முன்னேறிக் கொண்டு இருக்கிறார், மோடி. அவர், 2014 மே மாதம் பிரதமராக பதவியேற்றபோது குறைந்தது 10 ஆண்டு காலம் பிரதமர் பதவியில் தொடர்ந்து இருப்பதாக சூளுரைத்துக் கொண்டார். அதற்கான இலகுவான பாதையை அவர் அமைத்து வருகிறார். சூழ்நிலைகளும் அவருக்கு சாதகமாக இருக்கிறது. இது சரியா அல்லது தவறா என்பது இந்திய குடிமகன் ஒவ்வொருவரின் கண்ணோட்டத்தை பொறுத்தது.

ஆனால், இந்தியா போன்ற மிகப்பெரிய ஜனநாயக நாட்டில் ஏகபோகமாக (monopoly) ஒரே ஒரு கட்சி மட்டும் வலிமையுடன் இருப்பது நல்லது அல்ல. மக்களுக்கு சாய்ஸ் வழங்குவது போல குறைந்தபட்சம் இரண்டு பெரிய கட்சிகள் வலுவாக இருப்பதே நல்லது. கூட்டணி ஆட்சி, மத்திய அரசில் மாநில கட்சிகளின் ஆதிக்கம் என்பதெல்லாம் சர்வதேச அளவில் இந்தியாவின் அரசியல் ஸ்திரத்தன்மையையே கேலிக் கூத்தாக்கும் செயலாகவே முடியும். இதுதான், 1977, 1989, 1996 ஆண்டுகளில் இந்தியா கற்றுக் கொண்ட பாடம்.

அந்த வகையில் பார்க்கும்போது தேசிய அளவில் மாற்று சக்தியாக மோடி உருவாவது வரவேற்கத்தக்கது. ஆனால்... அது, அவரது வளர்ச்சியாக மட்டுமெ இருந்து விடக் கூடாது. காங்கிரஸ் என்ற கட்சிக்கு சரியான மாற்றாக பாஜக என்ற கட்சியையும் வளர்ப்பதே எதிர்கால ஐனநாயக இந்தியாவுக்கு நல்லது. 

= வை.ரவீந்திரன் 

ருசிக்கிறது .... காக்கா முட்டை

 
இரண்டு மணி நேரம் ஓடும் ஒரு திரைப்படத்தில் இரண்டு சிறுவர்கள், தாய், பாட்டி, ஒரு ரயில்வே கலாசி இப்படி உயிருள்ள 5 கேரக்டர்களும் பீட்ஸா, நிலக்கரி என உயிரற்ற இரண்டு கேரக்டர்களும் மட்டுமே பிரதானமாக இருந்தால் எப்படி இருக்கும்? தமிழில் இப்படியொரு படம் வெளியானால் நிச்சயமாக ரசிகர்களின் பொறுமையை சோதித்து விடுவார்கள். அதில் வேறுபட்டு நிற்கிறது ‘காக்கா முட்டை’.

இந்தியாவின் 4 பெருநகரங்களில் ஒன்றான சென்னையின் மைய பகுதியில் கூவம் கரையோரம் தகர கொட்டகை குடிசைகளின் நிழலில் வசிக்கும் ஒரு சமூகத்தின் வாழ்க்கையை கண்முன்னே விவரிக்கிறது, ‘காக்கா முட்டை’. சென்னை மாநகருக்குள்ளேயே இது போன்ற மக்களும் இருக்கிறார்கள் என்பதை சென்னையிலேயே உள்ள உயர் வகுப்பினர் கண்டிப்பாக அறிந்திருக்க மாட்டார்கள்.

‘கோழி முட்ட விக்கிற வெலைக்கு அத ஒன்னால அவங்களுக்கு வாங்கி குடுக்க முடியுமா?’
‘இல்லாதபட்டவங்க வூட்டு பக்கத்துல இம்மாம் பெரிய கடய தொறந்து வச்சிருக்கான் பாருங்க.. அந்த கட மொதலாளிய ஒதைக்கணும்’
இப்படி படம் நெடுகிலும் ‘சுருக்’ ‘நறுக்’ வசனங்கள்.

ஒருமுறையாவது பீட்ஸாவை (விலை ரூ.299) ருசி பார்க்க ஆலாய் பறக்கும் சிறுவர்களின் முயற்சிகள் ஒவ்வொன்றும் குறும்புத்தனம் மிகுந்தவை.
பீட்ஸா டெலிவரி எடுத்து வருபவரை வழி மறித்து பீட்ஸாவை திறந்து பார்த்து வாசத்தை நுகர்ந்து அனுபவிப்பது... 45 பி பேருந்தின் ஜன்னலோர இருக்கையில் அமர்ந்து உலகையே வென்றது போல ஆனந்தத்தில் மிதப்பது... பணக்கார சிறுவன் தரும் மீதி பீட்ஸாவை சப்புக் கொட்டியபடி கண்ணில் பரவசம் நிறைந்து பார்ப்பது... என வறுமைக்கு வாக்கப்பட்ட 10 வயது சிறுவனை தனது கண்களிலேயே கொண்டு வந்து நிறுத்துகிறான், சின்ன காக்கா முட்டை.

சரக்கு ரயிலில் இருந்து விழும் நிலக்கரியை எடுத்து விற்பதால் மட்டும் ரூ.300 சேர்க்க முடியாது என்பதால் டாஸ்மாக் கடையில் விழுந்து கிடப்பவரை காசு வாங்கிக் கொண்டு வீட்டுக்கு கொண்டு விடுவது... சிக்னல்களில் பிட் நோட்டீஸ் போடுவது... சாதாரண நாயை கொண்டு போய் ரூ.25 ஆயிரத்துக்கு விலை பேசுவது... என சின்ன காக்கா முட்டையுடன் சேர்ந்து பெரிய காக்கா முட்டையின் அலப்பறைகள் தொடருகின்றன.

பீட்ஸா கடைக்குள் நுழைய புது டிரஸ் அணிந்திருக்க வேண்டும் என்ற கட்டாயம் ஏற்பட்ட பிறகு, அதை பெற சிட்டி சென்டர் போவது... ஷாப்பிங் மால் எதிரில் மிரண்டு போய் நிற்பது... வாசலில் தந்தையுடன் பானி பூரிக்கு சண்டை போடும் சிறுவர்களிடம் தங்கள் கையில் இருக்கும் பணத்தை கொடுத்து டிரஸ்சை வாங்கி வருவது... அதை நகர பேருந்திலேயே அணிவது.. என இரண்டு காக்கா முட்டைகளின் அலப்பறைகள் அன்லிமிட்.

‘அப்போ பீட்ஸா சாப்பிட்டே தீரணுமுன்னு முடிவு பண்ணிட்டீங்க...’ என்று கேட்டபடியே அவர்களுக்கு வழி காட்டும் ரயில்வே கலாசி பழரசம். சிறுவர்களின் பீட்ஸா ஆசையை அறிந்து தோசை மாவில் தக்காளி, கொட மிளகா தூவி பீட்ஸா போல செய்து தரும் ஆயா. இருவரும் அந்த சிறுவர்களுக்கு நல்ல துணை. நடிப்பில் அந்த சிறுவர்களுக்கு இணை.

‘பசங்கள அடிக்கக் கூடாதுன்னு ஒரு பாலிசியாவே வச்சிருக்கேன்... வெறுப்பேத்தாத...’ என கூறும் தாய், தனது மகனை யாரோ ஒருவர் அடிப்பதை டிவியில் பார்த்து கண்ணில் வழியும் நீரை துடைத்தபடியே டிவியை அணைப்பது சோக கவிதை.

ஒருவழியாக புது டிரஸ் அணிந்து கையில் 300 ரூபாயும் வைத்துக் கொண்டு பீட்ஸா சாப்பிட சென்றால் காவலாளியும் கண்காணிப்பாளரும் அடித்து விரட்டுவதால் கண்ணீருடன் வீடு திரும்புகின்றனர், சிறுவர்கள். பாட்டி இறந்து கிடக்கிறார். இறுதி சடங்குக்கு சிறுவர்கள் சேர்த்து வைத்த ரூ.300 உபயோகமாகிறது. பாட்டிக்கு தலைமுழுகும்போது புது டிரஸ், பீட்ஸா மீதான ஆசை இரண்டையும் தலை முழுகுகின்றனர்.

இதற்கிடையே, பீட்ஸா கடையில் சிறுவர்களை அடிக்கும் காட்சி வைரலாகி டிவி, இணையம் என பரவி கடைக்கு நெருக்கடி ஏற்படுவதும் பிரச்சினை பெரிதாகுமோ என கடை முதலாளி அச்சமடைவதும் அதே நேரத்தில் இது எதையுமே அறியாமல் கூவம் ஆற்றில் பழரசத்துடன் தவளை பிடிக்கும் சிறுவர்கள்.

இவர்களை வைத்து டிவிக்களில் நடைபெறும் சூடான (?) விவாதங்கள், கூவம் கரையில் நின்றபடி தொகுப்பாளினியின் நேரடி ரிப்போர்ட் என சமூகத்தின் அனைத்து எல்லைகளையும் போட்டு தாக்குகிறார், இயக்குநர். சிறுவர்களைப் பற்றி தொகுப்பாளினி லைவ் ரிப்போர்ட் தரும்போது அவரை அந்த சிறுவர்கள் கடந்து செல்வதை கூட கவனிக்காமல் உச்சஸ்தாயில் பேசிக் கொண்டு இருப்பதும்... அந்த சிறுவர்களும் அதை பார்த்தபடியே செல்வதும்.... யதார்த்தம்.

மீடியாக்களின் பரபரப்பால் பீட்ஸா உரிமையாளரே அந்த சிறுவர்களை அழைத்து பீட்ஸா ஊட்டி ‘சமூக சேவகராக..(?)’ மாறுவதோடு எல்லாம் முடிகிறது.

ஆனால், அந்த சிறுவர்களின் வாழ்க்கை...? மீண்டும் நிலக்கரி பொறுக்குவது.. சிறையில் தந்தை, பாத்திரம் பாலீஸ் போடும் வேலைக்கு செல்லும் தாய் என இயல்பு வாழ்க்கை தொடருகிறது.

உலகமயமாக்கல், நுகர்வோர் கலாச்சாரத்தால் நடுத்தர, மத்திய தர பிரிவினரே அல்லாடும் இன்றைய சூழலில், அதைப்பற்றி மட்டுமே அனைவரும் விவாதித்துக் கொண்டிருக்கும் நிலையில் அன்றாடம் காய்ச்சிகளின் நிலைமை எப்படி இருக்கிறது என்பதை சமூகத்தின் கவனத்துக்கு ‘காக்கா முட்டை’ சுட்டிக்காட்டி இருக்கிறது.

சோகத்தை பிழிந்து கண்ணீரில் சாறு வடித்து வழங்காமல் அவர்களின் வாழ்வியலில் கூடவே பயணித்து வாழைப்பழத்தில் ஊசி ஏற்றுவது போல கூறுவது, ‘காக்கா முட்டை’யின் சிறப்பு.

= வை.ரவீந்திரன் 

தமிழ் காப்பியங்களில் திருக்குறள்

முக்காலமும் பொருந்தும் கருத்துகளை கூறும் கதை இலக்கியங்களை காப்பியம் என்று தமிழில் கூறுவது உண்டு. தமிழ் இலக்கியம் வழங்கியுள்ள ஐம்பெரும் காப்பியங்களான சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை, சீவக சிந்தாமணி, குண்டலகேசி, வளையாபதி ஆகியற்றில் கூறப்பட்டுள்ள கருத்துகளும் கூட முக்காலமும் பொருத்தமானவையே.

ஐம்பெருங் காப்பியங்களில் சிலப்பதிகாரமும் மணிமேகலையும் இரட்டைக் காப்பியங்கள். இந்த காப்பியங்களும் போற்றி மகிழ்ந்த இணையில்லா இலக்கியமாக பொய்யா மொழியாம் திருக்குறள் இருக்கிறது. அரசியல், நிர்வாகம், பணி, சமுகம், வாழ்க்கை, இல்லறம், துறவறம் என அனைத்திலும் எக்காலத்துக்கும் பொருந்தும் அறிவுரைகளை 7 வார்த்தைகளுக்குள் ஈரடியாக வழங்கிய பொய்யாமொழி புலவர் வள்ளுவரின் கருத்துகள் ஒவ்வொன்றும் ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு பிறகும் மனித வாழ்வுடன் பொருந்திச் செல்வது வியப்பிற்குரியது.  

அதனால் தான், காலங்களை வென்று தேசங்களை கடந்து வள்ளுவரின் புகழ் வானோங்கி நிற்கிறது. பெஸ்கி என்ற இத்தாலிய கிறிஸ்தவ பாதிரியார் ஒருவர் வள்ளுவர் மீது கொண்ட பற்றால் தனது பெயரை வீரமா முனிவர் என்று மாற்றிக் கொண்ட அதிசயமும் அதனால் நிகழ்ந்ததே. அது மட்டுமல்ல அவரே, லத்தீன் மொழியில் திருக்குறளை மொழி பெயர்க்கவும் செய்தார். அதன் தொடர்ச்சியாக, உலகில் அதிக மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட நூலாக திருக்குறளின் பெருமை உயர்ந்துள்ளது. இப்படி உலகத்தோரை தன் பால் ஈர்த்த திருக்குறளுக்கு தமிழின் தொன்மை புலவர்களையும் கவர்ந்திழுக்கும் ஆற்றல் இருந்திருக்கிறது.

பண்டைக்காலத்தில் வாழ்ந்த பல்வேறு தமிழ் புலவர்களும் திருக்குறளை அப்படியே தங்களுடைய இலக்கியங்களில் பயன்படுத்தியுள்ளனர். ஒரு பானை சோற்றுக்கு ஒரு சில சோறு மட்டும் இங்கு நாம் பதம் பார்க்கலாம். அறம், பொருள், இன்பம் என வாழ்க்கையை பகுத்து கூறிய வள்ளுவரின் திருக்குறள்களில் ஒன்று, பத்தினிப் பெண்ணின் வியத்தகு ஆற்றலை வியந்து கூறுகிறது.

“தெய்வம் தொழாஅள் கொழுநற் தொழுதெழுவாள்

பெய்யெனப் பெய்யும் மழை”

அதாவது தெய்வத்தைக் கூட வணங்காமல், தனது கணவனை மட்டுமே காலையில் வணங்கி எழும் பெண், ‘பெய்’ என்று வானத்தை நோக்கி கட்டளையிட்டால் அந்த மழையும் கூட விண்ணை கிழித்துக் கொண்டு உடனே பெய்து விடும் என்பது இந்த குறள் மூலமாக வள்ளுவர் கூறும் கருத்து.  

இந்த குறளை, அப்படியே தன்னுடைய சிலப்பதிகார காப்பியத்தில் எடுத்து பயன் படுத்துகிறார், இளங்கோவடிகள்.

“தெய்வந் தொழாஅள் கொழுநற் றொழுவாளைத்

தெய்வந் தொழுந்தகைமை திண்ணிதால்”

என்ற சிலப்பதிகார வரிகளின் மூலமாக கணவனை தெய்வமாக வணங்கும் பத்தினிப் பெண்ணை, அந்த தெய்வமே வணங்கி கை தொழும் சிறப்புடையவள் என்று வள்ளுவர் வழி நின்று தெரிவிக்கிறார், இளங்கோவடிகள்.

இதே திருக்குறளை மணிமேகலை காப்பியமும் வேறு வழியில் எடுத்துக் கூறுகிறது. அந்த காப்பியத்தை எழுதிய சீத்தலைச் சாத்தனார்,

“தெய்வந் தொழாஅள் கொழுநற்றொழு தெழுவாள்

பெய்யெனப் பெய்யும் பெருமழை யென்றவப்

பொய்யில் புலவன் பொருளுரை தேறாய்”  

என்று திருக்குறளையும் வள்ளுவரையும் ஒருங்கே பாராட்டி மகிழ்கிறார்.

சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை என நின்று விடாமல் கம்பர் எழுதிய ராமாயண காவியத்திலும் மிகப் பொருத்தமான இடங்களில் ஆங்காங்கே திருவள்ளுவரின் திருக்குறள் கருத்துகள் பயணம் செய்கின்றன.  

தான் நடத்த உள்ள வேள்விக்கு பாதுகாப்பு பணிக்காக ராமர், லட்சுமணரை கானகம் நோக்கி விசுவாமித்திர முனிவர் அழைத்துச் செல்கிறார். அப்போது, பயணச் சோர்வு தெரியாத வண்ணம் பல்வேறு கதைகளை ராம, லட்சுமணருக்கு முனிவர் கூறுகிறார். அவர்கள் சென்ற வழியில், ஒரு யாகசாலை தென்படுகிறது. உடனே, அது பற்றி ராம சகோதரர்கள் இருவருக்கும் விசுவாமித்திரர் விளக்கி கூறுகிறார். அதை,

“தங்கள்நா யகரின்தெய்வம் தவம்பிறி திலவென் றெண்ணும்

மங்கைமார் சிந்தை போலத் தூயது மற்றுங் கேளாய்

எங்கள்நான் மறைக்குந்த தேவர் அறிவிற்கும் பிறர்க்கு மெட்டாச்

செங்கண்மா லிருந்து மேனாள் செய்தவஞ் செய்த தன்றே”  

என்று கம்ப ராமாயணம் கூறுகிறது.

அதாவது, ‘கணவனே தெய்வம், அவருக்கு செய்யும் தொண்டே தவம் என கருதி வாழும் கற்புடைய பெண்களின் (தெய்வம் தொழாஅள் கொழுற்றொழு தெழுவாள்) சிந்தனையைப் போல மிகவும் தூய்மையானது இந்த யாக சாலை. இத்தகைய தூய்மையான யாக சாலையில் முன்னொரு காலத்தில் திருமால் அமர்ந்து தவம் செய்திருக்கிறார்’ என்று ராம, லக்குவரிடம் விசுவாமித்திரர் கூறுவதாக கம்பர் எழுதி வைத்துள்ளார்.

இது மட்டுமல்ல, மேலும் பல திருக்குறள் கருத்துகளையும் மிக அழகாக ராமாயணத்தில் ஆங்காங்கே கையாண்டிருக்கிறார், கம்பர்.

அதில் ஒன்று.

“ஈன்ற பொழுதிற் பெரிதுவக்கும் தன்மகனைச்

சான்றோன் எனக்கேட்ட தாய்”  =  என்ற திருக்குறளின் கருத்து.

தாய்க்கு பதிலாக ராமரின் தந்தை தசரத சக்கரவர்த்தி வாயிலாக இந்த திருக்குறள் வெளிப்படுகிறது. எப்படி? முதுமை பருவம் எட்டிப் பார்த்ததால் தனது மூத்த மகன் ராமனுக்கு மகுடம் சூட்ட அயோத்தி மன்னன் தசரதன் முடிவு செய்கிறான். இது குறித்து அரசவையில் சூழ்ந்துள்ள அறிஞர்கள், முனிவர்கள், மூத்தோர்களிடம் அறிவுரை மற்றும் ஆலோசனை கேட்கிறான்.

அதற்கு அவர்கள், “இந்த மண்ணில் பிறந்த ஆண்மகன்களில் மிகச் சிறந்தவன், நல்லவன், ஆற்றல் மிக்கவன் ராமன். அவன் கரம் பிடித்த ஜானகியோ பெண்களில் சிறந்தவள். குடிமக்களுக்கு நெல்லோ, நீரோ உயிர் அல்ல. அவர்களை ஆளும் மன்னனே உயிர். அந்த அனைவருக்கும் அமிர்தமாய் ராமன் இருப்பான். அவனே மணிமுடி தரிக்க சிறந்தவன்” என்று கூறுகின்றனர்.

அதைக் கேட்ட தசரதன் மனம் எந்த அளவுக்கு மகிழ்ச்சியின் உச்சத்தில் இருக்கிறது, என்பதை கம்பர் விளக்குகிறார் பாருங்கள்,

“மற்றவன் சொன்ன வாசகங் கேட்டலும், மகனைப்

பெற்ற அன்றினும், விஞ்ஞகன் பிடித்த அப்பெருவில்

இற்ற அன்றினும், எறிமழு வாளவன் இழுக்கம்

உற்ற அன்றினும் பெரியதோர் உவகைய னானான்‘’

தன் மகனைப் பற்றிய ஆன்றோர் கூறிய வார்த்தைகளைக் கேட்டு அதற்கு முன்பு  பெற்றிருந்த அனைத்து வகையான இன்பங்களை விட மிகப்பெரிய இன்பத்தை தசரதன் அடைகிறானாம். அதற்கு முன்பு அவன் பெற்ற இன்பங்கள் எவை? நீண்ட காலமாக குழந்தைப்பேறு இல்லாமல் இருந்த தசரதனுக்கு ராமன் உள்ளிட்ட 4 குழந்தைகள் பிறந்ததும் பெருமகிழ்ச்சி உண்டானது. அதன்பிறகு, விசுவாமித்திரரின் யாக சாலையை காப்பாற்றியதோடு, மிதிலை நகரில் சிவ தனுசு என்னும் மாபெரும் வில்லை உடைத்த ராமன் வீரம் கேட்டு அடுத்த மகிழ்ச்சி தோன்றியது. இந்த மகிழ்ச்சிகளை விடவும் மிகப்பெரிய அளவிலான மகிழ்ச்சியை ஆன்றோர் கூறிய வார்த்தைகளை கேட்டதும் தசரதன் பெற்றதாக அந்த பாடல் கூறுகிறது.

அதாவது, ஈன்ற பொழுதை விட ஒரு தாய் எவ்வளவு அதிகமாக மகிழ்ச்சி அடைவாளோ அதுபோலவே தந்தையும் மிகப்பெரும் மகிழ்ச்சி அடைவார் என திருக்குறள் வழி நின்று எடுத்துரைக்கிறார், கம்பர். பல தலைமுறைகளை கடந்தும் கூட தலைமுறை இடைவெளி இல்லாமல் இனி வரும் சந்ததிக்கும் தேவையான அறிவுரைகளை போதித்து அவற்றை ஈரடியில் பொதிந்து வைத்துள்ள வள்ளுவரின் கருத்துகளை மாபெரும் கவிஞர்களான கம்பரும், இளங்கோவடிகளும், சீத்தலை சாத்தனாரும் அப்படியே கையாண்டதில் ஆச்சரியம் ஏதுமில்லை. ஆனால், அந்த சிறப்பை தமிழ் கூறும் நல்லுலகம் அறிந்து கொள்வது அவசியம்.

= வை.ரவீந்திரன் 

குறள் கூறும் துறவறம்

உலகம் உருண்டு கொண்டிருப்பது, ஆசை என்ற இரண்டு எழுத்தில் தான். நடந்து செல்வோருக்கு சைக்கிள் வாங்க ஆசை. சைக்கிளில் செல்வோருக்கு பைக் வாங்க ஆசை. பைக் வைத்திருப்பவருக்கு கார் வாங்க ஆசை. சாலையிலேயே எத்தனை நாள் பயணிப்பது?. விமானம் ஏறி வானில் பறக்க வேண்டும் என்பதும் உள்ளுக்குள் புதைந்து கிடக்கும் ஆசைகளுள் ஒன்று. இது தவிர பணம், பதவி, பொன், பொருள் என ஆசையின் பட்டியல் நூறு வகைகளை தாண்டும். மனிதனாக பிறந்த ஒவ்வொருவரும் ஆசைக்கு கடிவாளமிடுவது கடினம்.

ஆனால், ஆசை என்பது அதிகமாகி பேராசை என்னும் சேற்றுக்குள் சிக்கும் போது தான் புதைகுழி நோக்கி வாழ்க்கை செல்ல துவங்கும். இதைத்தான், ஆசையே அனைத்து துன்பத்துக்கும் காரணம் என புத்தர் கூறினார். அவர், சுக போகங்களில் திளைக்கும் அரச வாழ்வை துறந்து துறவறம் மேற்கொண்டு இந்த பேருண்மையை கண்டுபிடித்த அனுபவசாலி. அவருக்கு பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே ஆசையை விட்டொழிக்க வலியுறுத்திய சமூக விஞ்ஞானி, திருவள்ளுவர்.

உலகில் இன்பம், துன்பம் இரண்டும் கலந்து இருக்கிறது. எந்த ஒரு பொருளை வேண்டாம் என நாம் ஒதுக்குகிறோமா, அந்த பொருளால் வரும் துன்பம் குறைகிறது. இதையே, துறவு என்ற அதிகாரத்தில்

 யாதனின் யாதனின் நீங்கியான் நோதல்
அதனின் அதனின் இலன்  = என திருவள்ளுவர் கூறி வைத்துள்ளார்.

எதுவுமே சாப்பிட கிடைக்காத போது சாப்பிடாமல் இருப்பது விரதம் அல்ல. அதற்கு பெயர் பட்டினி. அனைத்துமே இருந்து மனதையும் நாவையும் அடக்குவதே சிறப்பு. துறவறத்துக்கும்
இது பொருந்தும் என்பதை, வேண்டின் உண்டாக துறக்க.... என்ற குறளில் வலியுறுத்துகிறார்.

துன்பத்துக்கு காரணமாக அமையும் ஆசையூட்டும் பொருட்களை துறப்பது என ஒருவர் முடிவு செய்து விட்டார் என வைத்துக் கொள்வோம். அதன் பிறகு, தன் பொருள் மற்றும் பிறர் பொருள் என பாகுபாடு பார்க்க கூடாது. மற்றவர் பொருளை தனதாக்கி உரிமை கொண்டாடுவதும் கூடாது. அப்படி கொண்டாடாமல் இருந்தால் அவர்களின் சிறப்பானது, வானில் உள்ள தேவதைகளுக்கும் மேலாக இருக்கும் என்பதை,

யான்எனது என்னும் செருக்கறுப்பான் வானோர்க்கு
உயர்ந்த உலகம் புகும்  =  என கூறியுள்ளார், தெய்வப் புலவர்.

சரி. எல்லோரும் துறவியாகி விட முடியுமா? முடியாது. எப்படி இருந்தால் துறவியாகலாம்? இந்த உலகில் துறவறம் பூணுவதற்கு எதை கைவிட வேண்டும்? இந்த கேள்விகளுக்கும் தன்னுடைய குறளிலேயே விடையளிக்கிறார். அதாவது, மெய், வாய், கண், மூக்கு, செவி என்னும் ஐம்புலன்களையும் அடக்கி ஆள தெரிய வேண்டும், என கீழ்க்கண்டவாறு கூறுகிறார்.

அடல்வேண்டும் ஐந்தன் புலத்தை விடல்வேண்டும்
வேண்டிய வெல்லாம் ஒருங்கு.

திருவள்ளுவர் கூறிய துறவற நெறியில் தான் புத்தர், பட்டினத்தார், மாணிக்க வாசகர், அப்பர் போன்ற மகான்கள் வாழ்ந்தனர். இந்த உடல் கூட எனக்கு சொந்தமானது அல்ல. நான் என்று கூறுகிறோமே, அந்த ‘நான்’ என்பது யார்? என கேள்வி கேட்டு முற்றும் துறந்த மோன நிலையை அடைந்தவர், ரமண மகரிஷி. இப்படி ஏராளமான துறவிகளுடைய வாழ்க்கை முழுவதும் வள்ளுவர் காட்டிய துறவற நெறியே மேலோங்கி நிற்கிறது.

இறைமகன் இயேசுபிரான், தனது சீடர்களை பார்த்து, ‘அனைத்தையும் விட்டு பின்னே வாருங்கள். ஆடை, உணவு கவலை கூட உங்களுக்கு வேண்டாம். குருவிக்கு ஊட்டி, அல்லிக்கு ஆடை அணிவித்து காப்பாற்றுபவன், உங்களையும் கூட காப்பாற்றுவான்’ என கூறுகிறார். இயேசு கூறிய இந்த கருத்தை,

பற்றுக பற்றற்றான் பற்றினை அப்பற்றை
பற்றுக பற்று விடற்கு = என அறநெறியாக அய்யன் வள்ளுவர் அறிவிக்கிறார்.

அது சரி. துறவறம் என்றாலே உலக வாழ்வியல் இன்பங்களை துறப்பது மட்டும் தானா. இறைவனை அடைய துறவிகளாகவே சென்று விட வேண்டுமா? இல்லை. இல்லற வாழ்விலும் கூட ஆசை, கோபம், பொறாமை போன்றவற்றை துறந்தால் அமைதியான வாழ்க்கை கிடைக்கும். அதுவும் ஒருவகையான துறவற வாழ்வு தான். மிகச் சிறந்த தவ வாழ்வு தான்.

அய்ந்தறிவு படைத்த பயிர் வாடினால் கூட வாட்டம் கண்ட வள்ளலார் அவதரித்த மண் இது. எனவே, துறவறம் என்பதை முற்றும் துறந்த ஞானி என்றோ பட்டினத்தார் போன்று உலகை மறந்த நிலைக்கு செல்ல வேண்டும் என்றோ கருதுவது கூடாது. அப்படி ஒரு எண்ணம் தோன்றி விடக் கூடாது என்பதாலேயே துறவறம் கூறிய வள்ளுவ பெருந்தகை, இல்லற வாழ்வை கூட நல்லற வாழ்க்கையாகவும் துறவறத்துக்கு நிகரான வாழ்க்கையாகவும் மாற்றிக் காட்டி இனிமையாக வாழ முடியும் என்கிறார்.

வள்ளுவர் காட்டிய வழி நடப்போம். வாழ்வை இனிமையாக்குவோம்.

= வை.ரவீந்திரன் 

ஆரஞ்சு மிட்டாயும் ... ரிசல்ட்டும்

பிளஸ் 2 ரிசல்ட், எஸ்எஸ்எல்சி ரிசல்ட், காலேஜ் அட்மிஷன், பள்ளிக் கூட அட்மிஷன். இப்படியாக ஆரவாரம் தொடங்கியாச்சு. கடந்த வாரத்துல ஒருநாள் பிளஸ் 2 ரிசல்ட் வந்த அன்னிக்கு காலையிலேயே அடுத்த தெருவுல இருக்குற ஒரு பொண்ணு எங்க வீட்டுக்கு வந்திருந்தாள்.

‘அங்கிள், ஆண்ட்டி, நான் பிளஸ் 2 பாஸாயிட்டேன். 1162 மார்க். கட் ஆப் 186 வருது’ இப்படி உற்சாகமாக சொல்லிக்கிட்டே பெரிய சாக்லெட் ஒண்ணு கொடுத்தாள்.

அவளை வாழ்த்தி அனுப்பிவிட்டு சாக்லெட்டை பிய்த்து வாயில் போட்டதும், அது கரையத் தொடங்கியது. அப்போ, அந்த பொண்ணு சொல்லிட்டு போன வார்த்தைகளோட 25 ஆண்டுக்கு முன்னால நான், என்னோட பத்தாங் கிளாஸ் பரீட்சை ரிசல்ட்ட பார்க்க அலைஞ்சு திரிஞ்ச நெனப்பு மெதுவா எட்டிப்பார்த்துச்சு.

அப்போல்லாம், விஞ்ஞானம் இந்த அளவுக்கு வளரலை. பரீட்ச நம்பரை தட்டுனதும் இண்டெர் நெட்டில், மொபைல் போனில மார்க்க முழுசா பாக்குற வசதில்லாம் கிடையாது. ஏன்னா, இண்டெர் நெட், மொபைல் எல்லாம் அப்போ ஏது?

காலையில் அரசாங்கம் வெளியிடுற ரிசல்ட்ட பிரிண்ட் பண்ணி சாயந்தரம் வரும் மாலைமுரசு பேப்பருக்காக எல்லாரும் காத்து கிடப்போம். அதுவும், திருநெல்வேலில பிரிண்டாகுற அந்த பேப்பர், அங்கேயே பெரும்பாலும் வித்து தீர்ந்துடும்.

அங்கிருந்து தென்காசிய பாக்க ஒரு சில பேப்பர் தப்பி வருவது உண்டு. அதை ஆலங்குளத்துல வழியிலேயே சிலர் மடக்கிப் பிடிப்பாங்க. அதுக்காக, ஆலங்குளத்த சுற்றி இருக்கும் பல கிராமங்கள்ல இருந்து கொரங்கு பெடல் போட்டு ஆலங்குளத்துக்கு பையங்க எல்லாம் வந்து நிப்பாங்க. என்னோட, பத்தாவது பரிட்ச ரிசல்ட்ட பாக்குறதுக்கும் அப்படித்தான் போய் நின்னேன்.

அன்னிக்கு திருநெல்வேலில இருந்து தப்பிப் பிழைத்து ஆலங்குளத்துக்கு மாலைமுரசு பேப்பர் வந்த நேரம் என்ன தெரியுமா? நைட் 7 மணி. அதுல ஒரு பேப்பர அப்படியே அமுக்கிக்கிட்டு போய் சேக்காளிங்களோட (நண்பர்கள்) சேர்ந்து கிட்டு ஊருக்குள்ள ஒரு டீக்கடைக்கு போய் அந்த பேப்பர விரிச்சு பார்த்தோம்.

ஒவ்வொரு நம்பராக தேடித் தேடி பார்த்து யாருல்லாம் பாஸ், யாருல்லாம் பெயில் அப்படின்னு பார்க்கிறதோட எங்க கூட வராத சேக்காளிங்க வீட்டுக்கு நேரா போயி பரிட்ச ரிசல்ட்ட சொல்லுவது உண்டு. அதுவும், ஒண்ணா படிக்கிற பொம்பள புள்ளைங்க வீட்டுக்கு போய் ரிசல்ட்ட சொல்லுறதுக்கு சேக்காளிங்களுக்குள்ள பெரிய அடிதடியே நடக்கும்.

அப்போல்லாம், பேப்பருல ரிசல்ட்ட பாக்கிறதே தனி கலை. ஒவ்வொரு கல்வி மாவட்ட வாரியா ரிசல்ட்ட பிரிண்ட் பண்ணி இருப்பாங்க. பேப்பருல ஒரு பக்கத்தில ஆரம்பத்துல மட்டும் முழுசா நம்பர் இருக்கும். அதுக்குப் பிறகு, கடைசி 3 நம்பர மட்டும் வரிசையா பிரிண்ட் பண்ணி இருப்பாங்க. அதனால், நம்மோட பரீட்ச நம்பரோட முதல் பகுதி முழுசா எந்த பக்கத்துல இருக்குன்னு முதல்ல கண்டு புடிக்கணும். அப்புறமா, அதுல இருந்து நூல் பிடிச்சு போயி நம்ம நம்பர் எங்க இருக்குன்னு பார்க்கணும்.

நம்மோட கடைசி மூன்று லக்க நம்பர் இருந்தா பாஸ். இல்லாட்டா.... அவ்ளோதான். இப்பிடி பரிட்ச எழுதுன நம்பர மட்டும் பேப்பருல பாக்குறதுக்குள்ள அன்னைக்கு முழுசும் மனசுக்குள்ள ஓடுற பதற்றம், பயம் இதெல்லாம் இருக்கே... அப்பப்பா.... அத விவரிக்கவே முடியாது.

கொஞ்சம் அரகொற மாணவனா இருந்தா அவ்ளோதான். அவன அன்னிக்கு யார் பார்த்தாலும் அவன இளக்காரமா பாக்குறது மாதிரியே அவனுக்கு தெரியும். இதனாலேயே, ஒரு சில அரகொறைங்க ரிசல்ட்ட பாக்காமலேயே தற்கொலைக்கு போயிருவாங்க. அதுல சிலர், வாழ்க்கைல தோத்த பிறகு, பேப்பர் ரிசல்ட்டுல பாஸாகி இருப்பாங்க.

இவ்ளோ கலாட்டாவுக்கு நடுவுல ரிசல்ட்ட பார்த்து முடிக்கும்போது அன்னிக்கு நைட்டாயிரும். மறுநாள் தான் பாஸான விஷயத்தை அக்கம்பக்கம், சொந்தக்காரங்க அப்படின்னு ஒவ்வொருத்தர் கிட்டயும் சொல்ல முடியும். அதனால, மறுநாள் காலங்காத்தால எழுந்திருச்சி அண்ணாச்சி கடை எப்போ திறக்குமுன்னு பார்த்து 5 பைசா ஆரஞ்சு மிட்டாய் பாக்கெட் வாங்கி ஒவ்வொருத்தருக்கா கொடுப்போம்.

இந்த கூத்துங்க எல்லாம் முடியறதுக்கு முழுசா ரெண்டு நாளாயிரும். அதுக்கு பிறகு, எந்தெந்த பாடத்துல எத்தன மார்க்குன்னு பாக்கணுமே? அதுக்கு மூணு, நாலு நாளாகும். பள்ளிக்கூடத்துக்கே நேரடியா மார்க் லிஸ்ட்ட அனுப்பி வச்சிருவாங்க. அங்க போயிதான் மார்க்க பாக்க முடியும்.

பள்ளிக் கூடத்துல அரகொறைக்கு என்ன மதிப்பு இருக்கும்? அங்க நல்லா படிக்கிற டாப் டென் பையங்க மார்க்க மட்டுந்தான் மொதல்ல காட்டுவாங்க.  அப்புறம் பொறுமையா இருந்து என்ன மாதிரி கொஞ்சம் சுமார், சுமார், பேக் பெஞ்சு மாணவங்க ரிசல்ட்ட எல்லாம் பாக்குறதுக்கு ஒரு வாரம் வரை ஆயிடும்.

இப்படித்தான், 25 ஆண்டுக்கு முன்னால என்னோட பள்ளிக்கூட ரிசல்ட்ட திருவிழா மாதிரி ஒரு வாரம் கொண்டாடுன நெனப்பு முழுசும் என்னோட அடி நாக்குல இப்பவும் இனிச்சு கெடக்கு, அப்போ நான் ஒவ்வொருத்தருக்கும் கொடுத்த ஆரஞ்சு மிட்டாய் மாதிரியே.

ஆனா, இன்னிக்கு.....? அந்தப் பொண்ணு குடுத்த சாக்லேட் மாதிரியே ரிசல்ட்டு கொண்டாட்டமும் அரை நாளுக்குள்ள கரைஞ்சு போயிருது.

= வை.ரவீந்திரன் 

எக்காளமிடுகிறது இயற்கை...

 

திட்டமிட்டு சேர்த்த

தங்கம், வெள்ளி

எல்லை தகராறுடன்

எழுப்பிய வீடு - அனைத்தும்

கணப்பொழுதில் வீழ்ந்தன

புழுதிப்படலம் சூழ

மண்ணில்

பாசம் ஊட்டிய அன்னை

அறிவு வளர்த்த தந்தை

பரிவு காட்டிய உறவுகள்

ஓருயிராய் இணைந்த மனைவி

வாழ்வை அர்த்தமாக்கிய மழலை

எவருமில்லை ஒரு நொடியில்

கதறி அழவும் ஆளில்லை

பணம், செல்வாக்கு, அதிகாரம்

அனைத்தும் போலி என உணரும்

வலிமிகு அந்த தருணத்தில்

கண்ணீரும் இழப்பீடும்

மீட்டுத் தரப்போவதில்லை

இழந்து விட்ட

எந்த ஒன்றையும்...

உடலா, உயிரா,

சொத்தா, சொந்தமா

மிதந்து கொண்டிருக்கும்

புழுதிச் சாம்பலில்

பிரித்தறிய முடியாவண்ணம்

புதைந்து விட்டன அனைத்தும்

ரிக்டர் கூறிய நடுக்கத்தினால்...

எல்லாம் வென்ற மமதையில்

நிற்கும் மனிதனை வென்று

எக்காளமிடுகிறது இயற்கை...

காதறுந்த ஊசியும்

கடைவழி வருமோ...?

காலம் வென்ற இவ்வுண்மையை

முற்றாய் உணர்ந்தார் யாரோ?

= வை.ரவீந்திரன் 

அழுகையில் கரையும் துயரம்

கிராமங்களில் உறவினர்கள் இறந்து விட்டால் ஊரே கூடி வந்து அழுது ஒப்பாரி வைப்பது உண்டு. துக்க வீட்டின் அருகில் வரும் வரை மிக நன்றாக பேசிக் கொண்டு வருபவர்கள் கூட, துக்க வீட்டையும் உயிரற்று கிடக்கும் உறவினரையும் பார்த்த உடனேயே கதறி அழுவதை பார்க்கும்போது பிரமிப்பாக இருக்கும். எங்கிருந்து அந்த அழுகை வருகிறது? பால்ய பருவத்தில் அந்த நிகழ்வுகளை மிரட்சியுடனேயே பார்த்திருக்கிறேன்.

உறவினர் வீடுகளில் துஷ்டி கேட்பதோடு (துக்கம் விசாரிப்பது என்பதன் எங்கள் ஊர் மொழி) அங்கு உறவை இழந்து துயரத்தில் இருக்கும் குடும்பத்தினருக்கு துணையாக இருந்து இறுதிச் சடங்குக்கு தேவையான பொருட்களை நினைவூட்டி எடுத்து வைப்பது, சடங்கு, சம்பிரதாயங்களுக்கு தேவையான ஏற்பாடுகளை செய்து உதவுவது என எனது தாயார் எப்போதுமே முன்னால் நிற்பார். அது கிராமத்து வழக்கம். சில துக்க வீடுகளில் அவரது அழுகையையும் கண்டு நான் அச்சமடைந்திருக்கிறேன்.

கொஞ்சம் வளர்ந்த பிறகு, எனது மனதில் நெடுநாளாக குமைந்து கொண்டிருந்த கேள்வியை எனது தாயாரிடமே கேட்டு விட்டேன். துக்க வீட்டை அடைந்ததும் அழுகை பீறிட்டு வருவது எப்படி? அதுவும் பெண்கள் மட்டும் மிகப் பெருங்குரலெடுத்து ஓ வென கதறும் மர்மம் என்ன?

இதற்கு எனது தாயார் சொன்ன பதில், இதுதான். ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் அடி மனதில் பல்வேறு ஏமாற்றங்கள் உண்டு. சிறிய வயதில் நெருங்கிய உறவினரின் பிரிவு, மிகவும் பாசம் வைத்த ஒருவரின் திடீர் மரணம் என ஏதாவது ஒரு துக்கம் ஒளிந்து கிடக்கும். அந்த துயரத்துக்கு ஒரே வடிகால் அழுகை. அதைத்தான் துக்க வீடுகளில் வந்து கொட்டிவிட்டு மனம் லேசாகி அவர்கள்  திரும்புகின்றனர் என்றார். என் தாயார் கூட இறந்து போன அவரது தாய், தந்தையை நினைத்து அழுவது உண்டாம். இந்த நினைவுகள் எல்லாம் இப்போது ஏன் என் மனதுக்குள் சுழன்று கொண்டிருக்கிறது? காரணம் இருக்கிறது.

கூவாகம் கூத்தாண்டவர் கோயில் திருவிழாவில் திருநங்கைகள் ஒன்றாக கூடி முதல் நாளில் மகிழ்ச்சியுடன் ஆடிப் பாடியதும், மறுநாளில் தாலியை அறுத்து கதறி அழுது ஒப்பாரி வைத்து வீங்கிய கண்களுடன் ஊர் திரும்பியதும் செய்தித்தாள்களில் அடுத்தடுத்த நாட்களில் என் கண்களில் தென்பட்டன. அவற்றை பார்த்ததும் எனது தாயார் என்னிடம் கூறிய வார்த்தைகள் மனதுக்குள் ஒலிக்கத் தொடங்கின. 

தங்களுக்குள் அடக்கி வைத்திருக்கும் ஆற்ற முடியாத உணர்வுகளை

ஆண்டுக்கு ஒருமுறை கூவாகம் வந்து கொட்டிச் செல்கின்றனர், திருநங்கைகள். திருமணம் என்பது கானல் நீராகிப் போன அவர்கள் வாழ்க்கையில், அரவானை கணவராக வரித்து தாலி கட்டிக் கொள்கின்றனர். பின்னர், உலகையே வென்றுவிட்ட மகிழ்ச்சியில் விடிய விடிய ஆடிப் பாடுகின்றனர். விடிந்ததும் அரவான் களப்பலி கொடுக்கப்பட்டதும் ஒப்பாரி வைத்து கதறி அழுகின்றனர்.

அந்த அழுகையில், மானுட சமூகத்திடம் இருந்து கிடைக்கும் அவமானம், உறவினர்களின் புறக்கணிப்பு, முகம் அறியா நபர்களின் உதாசீனம், கேலி, கிண்டல் என அனைத்தையும் கரைத்து விட்டு திரும்பிச் செல்கின்றனர்.

அதன்பிறகு....? மீண்டும் அதே அவமானம், புறக்கணிப்பு, உதாசீனம், கேலி, கிண்டல்... அடுத்த ஆண்டில் மீண்டும் திருவிழா, தாலி, ஒப்பாரி, அழுகை..... இப்படியாக தொடருகிறது அவர்களின் வாழ்க்கைப் பயணம்... கிராமத்து முன்னோர்கள் வகுத்து தந்த பாதையில்....   

= வை.ரவீந்திரன்